دیر گاهی ست نه قلم بر اندام کاغذ استوار ساخته ام، نه لبان اندیشه بر پیشانی نگاه تو مظلوم. که حاصل زوجیت این قلم به انگشتان،نوشتاری از قلبم بود به یک برگ سپید ارزانی تو. آنچنان اندیشه در غل و زنجیر است و ابهام رخ نمایی کناد، که محبوس ابد نمودم چشمانم را به سکوت و لبانم را به کبود و دستانم را به صبور و قلمم را به یک نعره که شاید هم صدایی، سخن چشمان را شناسا باشد و رنگ لبان را گواهی دهد و دستان سرد را همراهی کناد و قلمم را آرام. صد حیــــف در دیار من آن چه عرضه گردد به خواهان و بهاءاش گران باشد به تاریخ اذهان متفکر و به ماترک اسلاف به کف کودکان بازیچه ست و به زنبیل زنان جهان بین سوغات؛ نه تعقل باشد و نه تفکر و نه روشنی؛ آنچه را فراوان بینی و متاع دیار است، احساس است و جهل.

ونوسک؛ آدمی را ابعادی از باب انسانیت به تعریف عرضه بداشتند که هریک را توانی باشد و وظیفه ای در پس همت والای که درجات را پیماید و روشن نظاره کند حوزه ی دید ذهن را. من جمله ی ایشان را احساس،معتقداند. آنچه محرک بالقوه و توان و یاری دهنده ی میل باشد. همین بعد باشد که به مادام عدم وجود؛ گاه انسانیت رخت و توشه ی آخرت بربندد و جسم را به حیوانیت و فرومایگی لعبت گذارد. برخی را حالاتی از توهم چنان عجین بگشته با ذهن؛ که تعمیم بدادند این، به تمام وجوه دگر و چنان قدرتی بخشیدندش که نه تفکر حرفی داشت و نه عقلانیت منزل. ایشان چنان بال بگرفتند و به آسمان انتزاء پرواز بکردند که نه انسانیت به خاطرشان ماند، نه واقع.

ونوسک آن دسته را ما نظاره کردیم؛ همانان که انسان بودند، هر حرف به جای خویش، هر حس به جای خود، هر نظم به قاعده اش هر سلام به جواب هر فکر به اندیشه ای ناب هر قلب بر یک پیشانی، هر دفتر به یک دست، هر تن به آب، هر نگاه به ماه، هر کتاب به ذهن، هر پدر یک لبخند، هر کودک یک ادب، هر سنت یک تعریف، هر فریاد یک درد، هر پول یک نجاست، هر شعر یک خنده، هر خلوت یک فکر، هر گریه یک لب، هر آب یک کوزه، هر آهو یک چشم، هر ابهام سکوت،  هر معشوق یک بی دل، یک مصخ................

پ.ن: سخن بسیار، وقت محدود، درد بی پایان، لب خاموش.

پ.ن: محدود نگاشتم و پراکنده که از حوصله تان خارج نگردد نگارا.